Is mijn kind een beelddenker?

Labeltjes, stickers, hokjes, eigenlijk ben ik niet zo’n fan van alle titels of benamingen die we tegenwoordig op alles en iedereen plakken. Waarom dan toch wel een beelddenker benoemen?
In mijn kindercoachpraktijk krijg ik steeds vaker kinderen die uit dreigen te vallen op school.
Niet omdat ze het niet zouden kunnen, qua intelligentie zit het kind op een prima niveau, maar door de manier waarop ze moeten leren. Een manier die niet helemaal aansluit bij de kwaliteiten van deze kinderen.

Als we het dan gaan hebben over waar het kind goed in is blijkt dat vaak te zitten in het visuele aspect. Als je vraagt wat zie je in je hoofd als ik zeg “stoel”,  dan ziet hij een plaatje van een stoel en niet het woordje in zijn hoofd staan.

Ruimtelijk inzicht, vraagstukken van alle kanten benaderen om dan op te gaan lossen, meteen zien als er iets niet helemaal recht hangt of bij het knutselen meteen weten hoe iets in elkaar kan worden gezet.

Hij is ook heel goed in het verbindingen leggen tussen verschillende dingen (associëren). Vanuit het grotere plaatje ziet hij de verschillende onderdelen of fases, maar ook andersom. Ook op het emotionele vlak (kinesthetisch) voelen deze kinderen vaak al heel snel en makkelijk aan hoe iemand zich werkelijk van binnen voelt. Heeft een berg aan vriendjes of juist enkele hele dikke vrienden (BFF) omdat hij zo goed een geheim kan bewaren of kan troosten of juist omdat hij zo grappig is.

En het bijzondere is door hun kwaliteiten komen ze op school regelmatig in de problemen of nou ja, een beetje in de knel. Want wat gebeurt er dan eigenlijk?

Het kind komt onbevangen op school en loopt gezellig met zijn vrienden naar de klas. Een vriendje voelt zich een beetje gespannen door een thuissituatie. Het kind pikt deze gevoelens op en draagt die mee. Dan zegt het gedag tegen de leerkracht en gaat op zijn plek in de klas zitten. De lessen beginnen. Het kind vind sommige taken moeilijk om te doen en raakt wat gespannen, hij had al een beetje spanning in zijn lijf opgepikt van zijn vriend dus dit komt daar nog een beetje bij.

Bij de vragen die de leerkracht in de klas stelt vraagt het kind zich steeds af: “wat wil de leerkracht graag voor antwoord ontvangen?”. Dit lijkt een logische vraag, toch?
Maar eigenlijk wil het kind vooral de leerkracht een plezier doen in plaats van dat hij zichzelf toets of hij weet wat het antwoord op de vraag is. Hierdoor geeft hij regelmatig een antwoord wat eigenlijk niet helemaal past bij de gestelde vraag omdat hij alleen maar de leerkracht wil plezieren. En dan merkt hij wel dat hij niet het goede antwoord heeft gegeven, misschien grinnikt er iemand bij dit antwoord. Als dit wat vaker gebeurt dan begint het zelfvertrouwen een beetje te wankelen. Want hij wil juist zo graag het goed doen.

Wil je leren hoe jouw kind weer lekker in zijn vel komt te zitten doordat hij gebruik gaat maken van zijn visuele en kinesthetische talenten? Neem contact met me op!